Projekt Liturgia

  Jeśli zachowasz pamięć o grzechu, Panie, Panie, któż się ostoi.  Ale Ty, nasz Boże, udzielasz przebaczenia. / antyfona na wejście ,  Ps 130 /   Psalm 130 jako pieśń pielgrzymów jest pełen tęsknego klimatu. Droga, którą tu pokonuje pielgrzym, wiedzie nie tylko w poziomie, ale i wzwyż. Jest przejściem od zanurzenia w głębokiej ciemności, skąd już tylko wołaniem można sprowadzić pomoc, do przebywania w Bożej obecności, w świetle nowego dnia.  Prosimy Cię, Boże, niech Twoja łaska zawsze nas uprzedza i stale nam towarzyszy,  pobudzając naszą gorliwość do pełnienia dobrych uczynków.  / kolekta / Pielgrzymi, którymi jesteśmy, muszą polegać na życzliwości Boga. W drodze nie da się być samowystarczalnym. W drodze doświadcza się braku i odkrywa, jak niewiele w gruncie rzeczy nam potrzeba. Mdr 7, 7-11   Ps 90   Hbr 4, 12-13   Mt 5, 3 Mk 10, 17-30 Zatem bycie pielgrzymem jest powiązane z byciem ubogim. Ubogi zaś zawsze należy do grona ulubieńców B...

  Panie, wszystko podlega Twej władzy  i nikt nie może sprzeciwić się Twej woli.  Ty bowiem stworzyłeś wszystko: niebo i ziemię,  i cokolwiek istnieje w przestworzach niebios.  Ty jesteś Panem wszechświata. /antyfona na wejście, por.  Est 4, 17b=Est 13Wlg / Pierwotny kontekst tej modlitwy to dramatyczna sytuacja, gdy na naród żydowski wydano wyrok śmierci. Ponieważ człowiek potrafi stać się śmiertelnym wrogiem dla drugiego człowieka. Dołączamy się do modlitwy  Mardocheusza , którą wznosi on tuż przed niebezpieczną misją Estery.  Kogo Mardocheusz chce przekonać, że wszystko jeszcze jest możliwe? Boga czy siebie?  Wszechmogący, wieczny Boże, Twoja hojność przewyższa zasługi i pragnienia modlących się do Ciebie;  okaż nam swoje miłosierdzie,  odpuść grzechy, które niepokoją nasze sumienia,  i udziel nam również tego, o co nie ośmielamy się prosić. /kolekta/ Rdz 2,18-24   Ps 128   Hbr 2,9-11   1 J 4, 12bcd Mk 10,2-16...

  Wszystko, co na nas dopuściłeś, Panie, spotkało nas według sprawiedliwego wyroku,   bo zgrzeszyliśmy przeciw Tobie i nie strzegliśmy Twoich przykazań.  Lecz zechciej wsławiać swe imię i postąp z nami według wielkiego miłosierdzia swego. /antyfona na wejście wg  Dn 3 / To czego, jak się wydaje, brakuje w tej modlitwie, to prośba o przebaczenie i postanowienie poprawy. Możnaby pomyśleć, że ta modlitwa jest zuchwała: przyznajemy się do winy, ale od razu przypominamy Bogu, że przecież jest miłosierny i jego chwała ucierpiałaby, gdyby o tym zapomniał. Jakby był kimś, kto nabiera się na pochlebstwa. W dziwnym kierunku to prowadzi.  W tym przypadku dość łatwo można się ustrzec błędu dzięki zasadzie  Sitz im Leben ,  to znaczy odwołaniu do pierwotnego kontekstu. Antyfona powyższa złożona jest z fragmentów  pieśni Azariasza , śpiewanej według  Księgi Daniela  przez trzech młodych ludzi tuż po tym, jak wrzucono ich do rozpalonego pieca na rozkaz...

  Wszystkie narody, klaskajcie w dłonie, radosnym głosem wykrzykujcie Bogu. /antyfona na wejście, z Ps 47/ Mdr 1, 13-15; 2, 23-24 Ps 30 2 Kor 8, 7. 9. 13-15 2 Tm 1, 10b Mk 5, 21-43 Kilka ostatnich niedziel zaczynało liturgię od przypomnienia człowiekowi jego kruchości i potrzeby ratunku od Boga. Wzywaliśmy pomocy. Dziś jesteśmy o krok dalej. Dziś jesteśmy tymi, którzy po prostu cieszą się obecnością Boga. Mamy powód do śpiewu i radosnego zgiełku: chwalimy Go za dzieła, których dla nas dokonał.  Czytanie z Księgi Mądrości przedstawia Boga w niezwykle (jak na Biblię) pozytywnym świetle. Bóg jest tym, który daje życie, nie śmierć. Błogosławi. Nie zsyła nieszczęść na ziemię. Przeciwnie, to On wyciąga nas z kłopotów, jak opowiada Psalmista. Bóg stwarza powody do świętowania.  Za co dziś dziękuję Bogu?  W jaki sposób mnie pobłogosławił w ostatnim tygodniu? Z jakiego zagrożenia mnie uratował? Nasz Zbawiciel, Jezus Chrystus, śmierć zwyciężył, a na życie rzucił światło przez ...

  Pan jest mocą dla swojego ludu,  twierdzą zbawienia dla swojego Pomazańca. Ocal swój lud, Panie, i błogosław swojemu dziedzictwu,  weź ich w opiekę na wieki. /antyfona na wejście, Ps 28,8-9/ Hi 38,1.8-11 Ps 107 2 Kor 5, 14-17 Łk 7,16 Mk 4,35-41 Podczas liturgii staję przed obliczem Boga. On patrzy na mnie. Powiem Mu na początku, z czym dziś przychodzę. Z jaką troską lub z jaką nadzieją? Czego oczekuję od Pana? Wielki prorok powstał między nami  i Bóg nawiedził lud swój. /śpiew przed Ewangelią/   Żydzi byli ludźmi lądu. Morze uznawali za potęgę nieprzyjazną i niebezpieczną. Tylko Bóg ma pełną władzę nad tym żywiołem. W rozmowie z Hiobem Bóg przypomina, że morze poddane jest Jego prawom od początku świata. Psalm potwierdza to przytaczając obraz morskiej podróży, kiedy to Bóg ucisza wzburzone fale w odpowiedzi na modlitwę przestraszonych pasażerów okrętu.  Podobna sytuacja przydarzyła się apostołom na Jeziorze Galilejskim. Podczas gwałtownej burzy Jezus śpi ...

  Usłysz, Panie, kiedy głośno wołam,  Ty jesteś moją pomocą,  więc mnie nie odrzucaj  i nie opuszczaj mnie,  Boże, mój Zbawco. /antyfona na wejście, Ps 27,7.9/ Ez 17, 22-24 Ps 92 2 Kor 5, 6-10 Mk 4, 26-34 Antyfona na wejście, pozwala nam, uczestniczącym w liturgii, powiedzieć głośno, że jesteśmy ludźmi w potrzebie. Liturgia nie ma za zadanie stłumienia naszych problemów. Właśnie to jest najlepsze miejsce, by spotkać Zbawiciela.  O co dziś z głębi mojego serca wołam do Pana?  Boże, mocy ufających Tobie,  bez Ciebie nic nie możemy uczynić,  wysłuchaj nasze błagania i wspomagaj nas swoją łaską,  aby nasza wola i nasze czyny były poddane Twoim przykazaniom.  /kolekta/ Ezechiel jest prorokiem czasu przełomu. Zapowiadał upadek Królestwa Judy i wygnanie Żydów z Ziemi Świętej. Potem na własnej skórze doświadczył tego wygnania. Teraz posługując się obrazem wysokiego cedru zapowiada odrodzenie Narodu. Bóg z jednej gałązki odłamanej ze szczytu...

  Pan moim światłem i zbawieniem moim, kogo miałbym się lękać?  Pan obrońcą mego życia, przed kim miałbym czuć trwogę?  Nieprzyjaciele, którzy mnie osaczają, chwieją się i padają.  /antyfona na wejście, z Ps 27/ Rdz 3, 9-15 Ps 130 2 Kor 4,13 - 5,1 J 12, 31 Mk 3, 20-35 Antyfona, która wprowadza nas dzisiaj w liturgię, przypomina o tym, że nawet jeśli na chrześcijanina czyhają rozmaite zagrożenia, to nieprzyjaciel nie ma żadnej władzy nad tym, kto zaufał Panu.  Czy jest coś, czego się obecnie lękam?  Przed czym chcę, aby Bóg mnie teraz obronił?  Pierwsze czytanie przywołuje egzystencjalny kontekst, w którym znaleźli się pierwsi rodzice - a my z nimi - po zjedzeniu owocu z zakazanego drzewa. Człowiek zatracił pierwotną prostotę i szczerość. Niespokojny ukrywa się i szuka wymówek.  Bóg delikatnie, lecz nieustępliwie, docieka prawdy. Zapowiada ostateczną porażkę węża, co jest zarazem dobrą nowiną dla upokorzonego człowieka.  Teraz władca tego świa...